เชยังไม่ตาย!

 ครั้งแรกในชีวิตของการสอบแกะแพะ

 บ๊ะ! คะแนนมันดีกว่าที่คิดซะอีก

 คะแนนไม่น่าแปลกใจอะไรมาก

วันสอบคนอื่นเขาเอาหนังสือไปอ่าน พวกผมนั่งคุยกัน พกมาแต่ดินสอปากกา

ได้ขนาดนี้ก็แหล่มแล้ว

อัพโฉดไปหนึ่งวัน 

 เวลาประมาณหนึ่งอาทิตย์ก่อนเปิดเทอม 1 

....................

    หากถามว่าพรหมลิขิตมีจริงไหม... ผมว่ามี

    หากถามว่าความบังเอิญคือพรหมลิขิตไหม... ผมว่าใช่

    เพราะพรหมลิขิตมักเกิดขึ้นโดยความบังเอิญ



    ณ บ่ายวันเสาร์ที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง

    สาวน้อยหน้าใสใส่แว่นนามกมลพรหอบของพะรุงพะรังมาเต็มมือ แน่นอนว่าในถุงจะเป็นอะไรไม่ได้นอก
จากวัตถุต้องห้ามจากอาณาเขตป่าสีม่วง ถึงมันจะหนักหน่อยแต่ไม่เกินความสามารถเธอแน่นอน ข้าวฟ่างยิ้มอย่างพึงพอใจหลายวันนี้มีแต่เรื่องดีๆ มีอะไรใหม่ๆเยอะแยะ โดยเฉพาะกับโรงเรียนใหม่ที่เธอเพิ่งสอบเข้าได้ที่ชื่อว่าโรงเรียนลูกบาศก์อีกไม่กี่วันก็จะเปิดภาคเรียนแล้วด้วยสิ

    โครม!

    โอ๊ย! ข้าวฟ่างล้มลงไปนั่งกับพื้นข้าวของกระจัดกระจายเต็มพื้น เธอยังไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น

    "ข..ขอโทษครับ" เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้าเธอในท่าเดียวกันรีบขอโทษขอโพยใหญ่และรีบช่วยเธอ
เก็บของที่หล่นลงพื้น ที่แท้หมอนี่ก็วิ่งมาชนเะฮนี่เอง "ป..เป็นอะไรรึเปล่าครับ พอดีผมรีบนะครับเลยหลบไม่ทัน"

    "ไม่เป็นไรค่ะ สบายมาก" กมลพรตอบยิ้มๆตามมารยาทแล้วลุกขึ้นเพื่อแสดงให้รู้ว่าไม่เป็นไรจริงๆ

    "...งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ"

    เด็กหนุ่มคนนั้นรีบวิ่งจากไปหลังจากช่วยเก็บเสร็จ ข้าวฟ่างมองเขาวิ่งจากไปจนสุดสายตาแล้วส่ายหน้า
หัวก็ยุ่งเป็นรังนกแถมปรกหน้าซะมิดเห็นแค่ตรงจมูกลงมา ถ้ามองไม่เห็นข้างหน้าเธอจะไม่แปลกใจเลยสักนิด ขณะที่ข้าวฟ่างจะเดินต่อสายตาก็ไปสะดุดอะไรบางอย่างที่พื้น เธอจึงหยิบขึ้นมา

    "อาทิตย์การช่าง... เป็นช่างหรอกเหรอเนี่ย"

    ข้าวฟ่างเอียงคอเล็กน้อย แค่นามบัตรคงไม่จำเป็นต้องคืนละมั้งแถมหมอนั่นก็ไปไหนแล้วก็ไม่รู้
เธอจึงเก็บนามบัตรนั้นใส่กระเป๋าแล้วเดินต่อไป


สรุป
-ข้าวฟ่างไปห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง
-มีคนวิ่งมาชน ของร่วงกระจัดกระจาย
-ชายคนนั้นขอโทษขอโพย ก่อนช่วยเก็บของและจากไป

แถมท้าย


    "มาช้าว่ะ"ชายผู้รอคอยทักอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะปาดผมทรงเรทโทเรี่ยนที่เกะกะลูกตาออกแล้วหยิบบุหรี่ที่ทัดหูมาจุดอัดมะเร็งเข้าปอดไปหนึ่งอึก

    "มีอุบัติเหตุนิดหน่อยน่ะพี่ นี่ก็รีบมาแล้วนะ"ชายผมปรกหน้าว่าพลางปัดควันสีเทาให้ออกไปไกลๆ "แล้วพี่เปลี่ยนทรงผมเมื่อไหร่น่ะ?"

    "ไม่ได้เปลี่ยนเฟ้ย แค่ไปให้เขาเอาแบตเตอเรี่ยนกระแทกข้างมา"ผู้เป็นพี่ว่าก่อนโชว์รอยสามแถบข้างหัวให้ดูชัดๆ "แล้วแกเล่นบ้าอะไรวะนั่น หัวกระเซิงฉิบ"

    "ก็รีบมานี่ ยังไม่ได้หวีผมเลย" ชายหัวรังนกเสยผมไปด้านหลังและหยิบกิ๊บขึ้นมาติด

    "เออ ค่อยดูได้หน่อย แล้วไม่รวบเรอะด้านหลังน่ะ"

    "ไม่ได้เอาหนังยางมาน่ะพี่"

    "ไม่ได้เรื่องเล้ย..." ชายขอบตาดำส่ายหน้าก่อนจะล้วงกระเป๋าหาหนังยางให้ เมื่อยุ่งกับการจัดผม เรียบร้อยก็ได้เวลาไปทำธุระสักที

    "ไปเว้ยไอ้สกรู"