เฮ้ น้อง...
posted on 20 Jul 2010 22:38 by ensis-schiffer in life-Highschoolเหตุการณ์ประหลาด ท้าทายความเชื่อ
ล้ำจินตนาการ เกินกว่าเหตุและผล
วันนั้นเป็นวันจันทร์ เป็นวันที่อากาศดี สดใส น่านอนเป็นที่ยิ่ง
ผมได้เดินไปส่งเพื่อนซี้เข้าหองน้ำตามปกติ
(เช้าของทุกวันผมต้องเดินไปส่งมันที่ห้องน้ำ เพราะถ้าไม่มีใครไปด้วยมันจะถ่ายเทของเสียไม่สะดวก)
(โรคอะไรของมันก็ไม่รู้)
(ผมมีประโยคติดปากว่า 'ขี้โดยสวัสดิภาพ')
(หรือไม่ก็ 'ขอพลังแห่งขี้สถิตกับท่าน')
(ซึ่งมันก็จะตอบกลับมาว่า 'และสถิตกับท่านด้วย')
(เสื่อมดีจริง...)
หลังจากไปส่งมันเสร็จเรียบร้อยผมก็เดินกลับไปที่ๆวางกระเป๋าเพื่อนั่งรอคนอื่นที่ยังมาไม่ถึง
ตามปกติแล้วผมจะใช้อีกเส้นทางหนึ่งซึ่งไกลกว่า เพราะมันไม่ค่อยมีคน
แต่ครั้งนี้ขี้เกียจเลยไปทางลัดซึ่งต้องผ่านบริเวณที่นักเรียนหญิงเขานั่งกัน
อันที่จริงผมจะเกรงใจไม่กล้าเดินผ่าน แต่ก็นะ... เช้าๆ ยังไม่ค่อยมีคนหรอก
เดินลั้ลลาผ่าเข้าไป...
'น้องๆ' เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นมา
เหล่ซ้าย เหล่ขวา น้องไหนวะ? ไม่ใส่ใจเดินต่อไป
'น้องๆ'
น้องไหนวะ??? ทั้งตึกมีอยู่สามระดับชั้น ม.4 ม.5 ม.6
รอบๆมันก็ไม่มีใครเดินผ่านนอกจากผม
แต่ผมอยู่ ม.6 จะมีใครมาเรียกผมว่าน้องอีก มันมาจาก ม.7 รึไง
'โห เรียกไม่หันเลย'
เอาล่ะสิ คราวนี้กูแน่ๆ มีคนเดินอยู่คนเดียวแล้วผมก็ไม่หันด้วย
อาจจะคิดไปเองก็ได้น่า...
จนกระทั่งวันศุกร์ที่ผ่านมาอีกเหตุการณ์ก็ได้ตอกย้ำความจริง
ผมกับเพื่อนกำลังจากเดินลงจากชั้นสี่เพื่อกลับบ้าน
ตอนที่กำลังจะลงบันไดนั้นเอง
ดันมีกลุ่มผู้หญิงกลุ่มหนึ่งขวางทางอยู่
พวกชีกำลังเล่นเอากระเป๋าเทินขึ้นบนหัวแล้วทรงตัวเดินลงบันได
เผอิญกุรีบไง มาเล่นเชี่ยอะไรกันตอนนี้
ก็ไม่ใส่ใจเดินผ่านไป แต่หลบไม่พ้นไหล่ไปสะกิดนิดหน่อย
กระเป๋าชีร่วงครับ...
แล้วไง ก็กุรีบ เป็นผู้หญิงก็ไม่สนหรอก
รีบจ้ำๆให้ผ่านไป แต่ดันหูดีได้ยินเข้า
'เฮ้ย น้องเขาชน มันเลยหล่น'
คิดว่าหูฝาด แต่พยานเพียบและมันไม่มีคนอื่น
คนที่ชนคือผม และทั้งชั้นสี่มีแต่ ม.6
มี ม.5 แค่ห้องเดียว แต่ห้องมันอยู่อีกฟาก
ไม่มีใครงี่เง่ามาลงบันไดกลางแบบนี้หรอก
'สงสัยมึงหน้าเด็กว่ะ'
คือคำตอบที่ผองเพื่อนให้ แต่ในใจดันคิดอีกแบบ
'นี่กุไม่มีบารมีเด็กเตรียมแอดเลยเหรอวะ รัศมีเด็ก ม.6 ไปไหนหมด'
และวันนี้ก็ได้เจออีกเหตุการณ์หนึ่ง
หลังจากเรียน รด. เสร็จนั่งรถสองแถวกลับบ้าน
ข้างในก็มี นศท.หญิงอยู่สามสี่คน กับคนอื่นๆนิดหน่อย
พวกเธอก็ขยับให้นั่งล่ะนะ เรียกได้ว่าน้ำใจงาม
แต่ผมชอบยืนมากกว่าเลยไม่นั่ง
เท่านั้นแหละ... งานเข้า
'นี่ นั่งหน่อยเหอะ จะได้ไม่เสียน้ำใจ'
นศท.หญิงที่อยู่ใกล้ๆผมพูดขึ้นมา
ผมก็ยิ้มแหะๆ ไม่รู้จะทำยังไงเลยยอมนั่ง
นั่งได้ไม่ถึงห้านาที มีผู้โดยสารเพิ่ม
ผมเลยลุกให้นั่งแทน
นศท.หญิงคนเดินก็เลยอาสาถือเป้ผมให้
ก็ไม่กล้าขัด เดี๋ยวโดนว่าอีก
เธอชะโงกหน้ามาดูเลขชั้นปีที่ปกเสื้อผม
ก่อนจะหันไปคุยกันเพื่อนเล็กน้อย(แต่ผมได้ยิน)
'ดุก่อนจะได้ไม่ทักผิด'
'ปีเดียวกัน'
ผมเงียบ...
คือ อยากบอกว่าทักผิดแล้ว
ผมอยู่ปีสาม แต่เลขที่ปกยังเป็นปีสองเพราะเพิ่งได้เลขปีสามมาสดๆร้อนๆวันนี้
ส่วนพวกปีสองก็จะยังมีเลขเป็นปีหนึ่ง ซึ่งผมกวาดตามองแล้วพวกเธออยู่ปีสองกันหมด
'นายรู้จักคนชื่อหนึ่งไหม'
ผมส่ายหน้า
'งั้นคนชื่ออ้นล่ะ(นามสมมุติ เพราะจำไม่ได้)'
จะรู้จักได้ยังไงในเมื่ออยู่คนล่ะปี งานนี้ส่ายหน้าลูกเดียว
ผ่านไปสักพักนึกว่าจะหมดความพยายามแล้วเลิกถาม
'นายชื่ออะไรอ่ะ'
ช็อกเว้ยเฮ้ย เกิดมาเพิ่งเคยถูกผู้หญิงที่ไม่รู้จักถามชื่อ เลยเอ๋อแดกครับ
ที่จริงไม่ใช่เพราะถูกผู้หญิงถามหรอก แต่ดันมีหลายชื่อ
ก็ตอบไปพยางค์เดียว สั้นๆ ง่ายๆ
'ปุน'
เธอฟังเป็นปุ้นครับ เอาเข้าไป รู้งี้บอกอีกชื่อก็ดีหรอก
อะไรไม่ว่าดันหาว่าชื่อโหลอีก แหม พูดแล้วแค้น
'จะไม่ถามชื่อเราหน่อยเหรอ'
ผมยิ้มแต่ไม่ตอบ
ขืนถามไปเดี๋ยวโดนหาว่าจีบ
ถามว่าเธอน่ารักไหม บอกตามตรงว่าน่ารัก ช่างจ้อ
แต่ถ้าถามจะละลาบละล้วงเกินไปไหม
ยังไงก็คงไม่เจอกันบ่อยๆหรอกเลยไม่ถามชื่อ
แต่ถามว่า
'อยู่ปีอะไรเหรอ'
งงครับ งงกันหมดทั้งแก๊ง
เธอเลยถามผมกลับ
'นายอยู่ปีอะไร'
ผมยิ้ม
ก่อนจะชูขึ้นมาสามนิ้ว
พอปริศนาเฉลยเท่านั้นแหละขอโทษกันใหญ่
โดยเฉพาะคนที่คุยกับผม เรียกว่าอายจนไม่รู้จะอายยังไง
หลังจากนั้นก็แทบไม่ได้คุยกันเลย
ก่อนจากกันเธอพูดทิ้งท้ายไว้หน่อย
'พี่ วันหลังรีบบอกหนูก่อนนะว่าทักผิด หนูอายเขา'
แหม มันก็ฮาดีนะ คุยมาได้ตั้งนาน
สามเหตุการณ์ห่างกันไม่ถึงสองอาทิตย์
ทุกเหตุการณ์เกี่ยวข้องกับผู้หญิง
คนที่อยู่ชั้นเดียวกันเรียกผมว่าน้อง
รุ่นน้องคิดว่าผมอยู่ชั้นเดียวกัน
อืม...
ตกลงตูหน้าเด็กใช่ไหมเนี่ย?