เชยังไม่ตาย!

 

 

 

             เฮ้อ... น่ารำคาญจริง เด็กหนุ่มคิดพลางเดินไปตามระเบียงตึกของโรงเรียนชื่อประหลาดแห่งนี้ วันนี้เขามาสอบสัมภาษณ์เข้าเรียนโรงเรียนลูกบาศก์ แต่กลับโดนมอบหมายให้ไปสัมภาษณ์คนอื่นแทนซะงั้น กำหนดเวลาก็มีจำกัดอีก นี่เขาก็เดินเตร็ดเตร่มาร่วมชั่วโมงแล้วมั้ง กะเวลาไม่ค่อยถูกเท่าไหร่ก็คนไม่ชอบพกนาฬิกานี่นะ  ช่วยไม่ได้ คงต้องเริ่มแล้ว เมื่อคิดได้ น๊อตก็มาหยุดตรงห้องๆหนึ่งพอดี

    
    ห้องพยาบาล

    เอาที่นี่แหละ ว่าแล้วพ่อหนุ่มผิวขาวก็พลักประตูเข้าไป แอร์เย็นๆในห้องก็ไม่เลวนัก แล้วสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับชายในชุดกาวน์นั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะ เขาเข้าหาคนไม่ค่อยเก่งก็จริง แต่คราวนี้ก็ช่วยไม่ได้

    "เอ่อ... ขอสัมภาษณ์หน่อยได้ไหมครับ"
    "อ้อ ได้สิครับ" ชายในชุดกาวน์เงยหน้าขึ้นมายิ้มแล้วปิดหนังสือลง

    "ไม่ทราบว่าชื่อ..."
    "พยัพเมฆครับ หรือจะเรียกหมอกั๊ซก็ได้ ^^"

     หมองั้นเหรอ  หมอคนนี้.. ดูเด็กจังแฮะ  ใบหน้าเปื้อนยิ้ม  คนไข้เห็นคงสุขใจ..มั้ง

 

   "ผมเรียกหมอยับได้ไหมครับ"
    "คงไม่ดีละมังครับ" ^_^)  

    คุยง่ายกว่าที่คิดแฮะ...

    "เอ่อ คำถามแรกนะครับ... หมอกับแพทย์ต่างตรงไหนครับ"
    "ไม่ต่างหรอกครับมันก็วิชาชีพที่ไว้ช่วยชีวิตคนเหมือนกัน"
    "แล้วเราจะแบ่งเป็นหมอกับแพทย์ทำไมละครับ"
    "อันนี้หมอก็ไม่ทราบ..."  หมอกั๊ซยิ้มอีกครั้ง เป็นคนที่ยิ้มบ่อยจริงๆสิน่า...นอร์ธคิด

    "หมอยิ้มเก่งจังเลยนะครับ"
    "มันช่วยให้คนไข้รู้สึกดีนะครับ" ตอบมีเหตุผล..

    "ผมว่ามันดูน่ากลัวมากกว่านะครับ"
    "หึหึ " หมอกั๊ซหัวเราะในลำคอ น็อตมองหน้าหมอ หมอมองหน้านอร์ธ  ฝ่ายเด็กกว่าหยุดคิดนิดหนึ่งก่อนจะถามต่อ

    "...หมอครับ ที่นี่เคยมีคนตายมั้ยครับ"
    "อืม อันนี้หมอไม่รู้นะ แต่รู้สึกจะเคยมีคนโดดตึกลงมาจากชั้นสอง แต่ตอนนั้นหมอไม่อยู่ หมออีกคนเลยจัดการแทนน่ะ"
    "แล้วตายมั้ยครับ"
    "ไม่ตายแต่กระดูกขวาร้าวไปข้าง ส่วนเพราะอะไรถึงโดดนี่หมอก็ไม่รู้"

    เปิดมาปีเดียวก็มีคนโดดตึกซะแล้วเหรอโรงเรียนนี้

 

   บรรยากาศสบายๆ การพูดคุยที่เป็นกันเอง รึว่าเขาจะลองถามอะไรแปลกๆดู

    "หมอครับ ตายแล้วไปไหนเหรอครับ"

    "...หมอไม่รู้น่ะ ถ้าตามความเชื่อคนเราก็คงนรกไม่ก็สวรรค์น่ะ"
    "ไม่ได้ไปวัดเหรอครับ"
    "ส่วนใหญ่ค้างคืนอยู่โรง'บาลก่อนน่ะ แล้วค่อยไปวัด"

     ฝั่งหนึ่งอ้อนเท้า อีกฝั่งคารมดี คู่คี่กันมาก

    "หมอเก่งจังเลยนะครับ"
    "เป็นหมอก็ต้องเก่งสิครับ"  กลับมายิ้มอีกครั้ง

    "งั้นผมรบกวนแค่นี้ดีกว่า ขอบคุณมากครับหมอยับ"
    "หมอกั๊ซครับ"
    
    และแล้วไอ้หนุ่มหน้ามนก็เดินจากไป ปล่อยให้หมอร่างสูงนั่งยิ้มอยู่คนเดียว

    "เด็กอะไรน่าจับฉีดยาซักรอบ..."

    หลังจากออกมาสักพัก เด็กหนุ่มเดินไปข้างหน้าอย่างสบายๆพลางล้วงสมุดจดเล่มเล็กๆออกมาจากกระเป๋า กาง และเขียนสิ่งที่ได้จากการสัมภาษณ์ลงไป
    
    ข้อมูลที่ได้
    บุคลากรพิเศษ  หมอพยัพเมฆ
    
    หมอชื่อยับ



    ดูนาฬิกาในห้องพยาบาลตอนนี้ราว สิบโมงสี่สิบ ต้องเร่งทำคะแนนหน่อยใกล้เที่ยงแล้ว เขาบอกให้สัมภาษณ์ครู ก็ต้องไปห้องพักครูล่ะนะ  แต่ว่าจะมีใครอยู่หรือไม่ เจ้าตัวไม่ทราบ เพราะตอนนี้ก็กระจายกันไปหมด ถ้าโชคไม่ดีอาจไม่เจอใครเลย..

    ห้องพักครู
    
    เมื่อน๊อตเดินเข้าไปปะทะแอร์เย็นๆในห้องก็ทำเอาเคลิ้มไปชั่วครู่ เมื่อตั้งสติได้ก็ไม่รอช้ารีบกวาดมองหาเหยื่อไปทั่วห้อง หาครูสักคนที่น่าจะคุยได้ง่ายๆ

 

    คนนี้แหละ...


    "เอ่อ ครูครับผมขอสัมภาษณ์หน่อยนะครับ"
    "ค..ค่ะๆ"
    "เอ่อ ครูชื่ออะไรเหรอครับ"
    "ควอเทียม  ออกซาไรด์ค่ะ"
    "ครูเทียมสินะครับ"
    "ม..ไม่ค่ะ เรียกครูอุนอุนดีกว่า"

    "ครูครับ... แมลงสาบนี่อร่อยรึเปล่าครับ"
    "เอ่อ..ครูไม่กินแมลงสาบนะคะ"
    "อ้อครับ... แล้วหนอนล่ะครับ"
    "หนอนก็ไม่ค่ะ"

    "ครูสอนวิชาอะไรเหรอครับ"
    "เคมีค่ะ"
    "เคมี... เป็นนักเล่นแร่ฯเหรอครับ"
    "ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะหนู"
    "ครูจบจากโรงเรียนเวทมนต์รึเปล่าครับ ขี่ไม้กวาดได้รึเปล่า"
    "ม..ไม่ใช่นะคะ"

    "งั้นชอบกิน...ไก่มั้ยครับ"
    "...."
    "เอางี้ดีกว่า ผมว่าครูหน้าซีดๆ เป็นโลหิตจาง?"
    "ไม่ใช่ค่ะ ครูไม่ได้เป็น มันซีดอย่างนี้ล่ะคะ.."
    "ลองยิ้มหน่อยมั้ยครับเผื่อโลกจะสดใสขึ้น"
    "อ้อ ได้ค่ะ ครูชอบยิ้ม"
    
    (^^)แสยะ

    (- -)!

 
    "...."

    เงียบกันไป20วินาที

    "...."

    " ครูครับ...คือว่า รอยยิ้มของคนเราเนี่ยมันเป็นสิ่งมีค่าครับ ลองเก็บยิ้มครูไว้...เอ่อ ใส่หีบ
แล้วล็อคแน่นๆ  ไม่ต้องเอามาใช้บ่อยจะดีกว่านะครับ"
    " อ้าว อย่างนั้นจะดีหรือคะนักเรียน"
    "ดีสุดๆเลยครับ  ล็อคหีบโบกปูนใส่ถังแล้วถ่วงน้ำไปเลยครับ เวลางมเจอมันจะมีค่ามาก"
    "เหรอคะ?? งั้นครูจะทำตามแล้วกันนะคะ"
    "ครับ ขอบคุณมากครับ"

    ข้อมูลที่ได้

    ครู ควอเทียม ออกซาไรด์ (ครูอุนอุน)
    
    นักเล่นแร่ฯ

    
    

    การสัมภาษณ์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่ถึงชั่วโมงนอร์ธก็ได้ข้อมูลมาแล้วถึงสองคน จะว่ายากก็ยาก ง่ายก็ง่ายมาก แถมรู้สึกหลอนๆด้วยซ้ำ ดูนาฬิกาจากห้องพักครู ตอนนี้ก็11โมงครึ่งแล้ว ชักหิวแฮะ โรงอาหารมันอยู่ตรงไหนกันนะ ยังไม่ทันคิดอะไรมาก สายตาก็เหลือบไปเห็น เด็กคนหนึ่งกำลังเดินมาทางเขาพอดี ในมือถือรูบิกบิดไปบิดมาอย่างรวดเร็ว

    
    ลองถามดูล่ะกัน

    "เอ่อ เป็นรุ่นพี่รึเปล่าครับ"
    "ฮะ?"
    "...เตี้ยจังเลยนะครับ"
    "=O="
    "ขอโทษครับ คือ ขอสัมภาษณ์หน่อย ชื่ออะไรครับ"
    "ผมชื่อ ต้นไม้ฮะ ต้นไม้  รัตนมณีโชติ"
    "ทานโทษครับ อายุเท่าไหร่"
    "ถ้าปีนี้ก็จะ14แล้วครับ"
    "หือ สิบสี่เหรอครับ"
    "ฮะ ผมเรียนข้ามชั้นมา"

    "เรียนกับคนโตกว่าแบบนี้คิดจะเล่นของสูงมั่งมั้ยครับ?"
    "เอ่อ  ไม่หรอกฮะ พี่ๆที่นี่ก็ดีกันทุกคน ผมไม่ทำอย่างนั้นหรอก"
    "โอเค ไม่ใช่เด็กเนิรสเซอร์รี่"
    "???"
    "จะให้เรียกว่าพี่หรือน้องดีครับ"
    "ก็แล้วแต่ละกันฮะ ผมไม่ถือ"
    "จะเรียกน้องก็คงดูไม่ดี... จะเรียกพี่ก็กระดากปาก งั้นไม่เรียกเลยแล้วกันครับ"
    "=[]="
    
    "ต่อเลยนะครับ ต้นไม้เคย..กินนมมั้ย"
    "ก็กินนะครับ"
    "วันนี้กลับบ้านไปซัดนมเยอะๆนะครับ วันนึงซัดซักลิตรสองลิตร เผื่อจะเพิ่มมวลกระดูกได้ ยังเด็กครับ
โตได้อีก สู้ๆ"

   ต้นไม้หน้าเหวอหนัก

    "ขอบคุณมากครับ แล้วไว้เจอกัน"

    รุ่นพี่ชาย  ต้นไม้ รัตนมณีโชติ (ต้นไม้)
    ข้อมูลที่ได้
    
    เด็กรุ่นพี่?


    อะไรจะดวงดีขนาดนี้ไม่ทันไรก็ได้มาแล้วสามคน แต่ดันลืมถามซะได้ว่าโรงอาหารอยู่ที่ไหน หิวจะแย่อยู่แล้ว เฮ้อ...

    โครม!
    

    "เหวยยย อะไรเนี่ย ใครวะ ไม่ดูทางเลยไง!"

    เสียงผู้หญิงคู่กรณีโวยวายขึ้นมา

    "ไม่ขอโทษนะครับ ผมมาทางตรง คุณมาทางเบี่ยง คุณควรหยุดชะลอ แล้วดูซ้ายดูขวา
ก่อนจะออกรถนะครับ"
    "บ่นไรเนี่ย มึนป่ะ?"
    "น่าจะนิดหน่อยนะครับ" วันนี้เจอของแปลกมาเยอะ คงจะวิ้งๆหน่อย

   น๊อตพิจารณารุ่นพี่ตรงหน้า เขาจะลองถามดูดีมั้ยนะ...

    "โรงเรียนนี้มีโรงเพาะเห็ดมั้ยครับ"
    "หา? มีแต่เรือนเกษตรมั้ง ไม่เคยไปอ่ะ แล้วทำไมต้องเห็ด?"
    "ดูจากบุคลิก ท่าทาง หน้าตา น่าจะเป็นคน...เฝ้าสวนเห็ด"
    "ปากเสียนะ รู้ตัวมั้ย"
    "ครับ เอาไว้จะซ่อม บ้านผมเป็นอู่"
    "ปากงี้ไม่ซ่อมละน้อง ซ่อมไม่ได้ละ อู่อะไร จะไม่ไป ชิ"

    "อาทิตย์การช่างครับ"
    "ไม่ได้ขอให้ตอบ ขอบใจ..."
    "อ่า ไม่ทราบว่าพี่ชื่ออะไรเหรอครับ?"
    "หยิน"

    "พี่หยิน..." นอร์ธเลิกคิ้วขึ้น "พี่รู้จักกับคนชื่อหยางรึเปล่าครับ?"

    รุ่นพี่หยินหน้าซีดลงในทันใด

    " ไม่รู้ หยางไหนไม่รู้จัก"
    "เหรอครับ ผมว่าหยินกับหยางน่าจะอยู่คู่กันนะครับ"

    คราวนี้รุ่นพี่ซีดหนักกว่าเก่า

    "เปล่า จริงๆแล้วเนี่ยพี่ชื่อเห็ด ไม่ได้ชื่อหยินหรอก น้องทักคนผิด ไปนะ.."

    รุ่นพี่หัวเหมือนเห็ดทำท่าจะโกยอ้าว แต่นอร์ธคว้าคอเสื้อรุ่นพี่หัวเห็ดไว้ทันก่อนที่เบาะแสมีค่าจะหลุดหายไป
    
    "เดี๋ยวสิครับ จะรีบไปไหน"
    "เค้าไม่รู้ ไม่รู้จริงๆ สาบานได้ ชื่อเห็ดจริงๆๆ"
    "ไม่เชื่อครับ"

    "มีพิรุธนะครับ พี่รู้จักคนชื่อหยางที่หัวทองๆ ใจดีๆ หล่อๆ ใส่แว่น มั้ยครับ?"
    "มันใจดีตรงไหนวะ!?"
    "แสดงว่าพี่รู้จัก"
    "ป๊าดด คนแถวบ้านนะน้องนะ รู้จักกันผิวเผินมาก"
    "ถ้าคนแถวบ้าน  งั้นฝากนี่ไปหน่อยไดมั้ยครับ"

    ว่าแล้วน๊อตก็ล้วงกระเป๋าตังค์ขึ้นมา หยิบกระดาษสีขาวที่พับไว้เรียบร้อยมายื่นให้ ซึ่งไม่ใช่อะไร มันคือ...

    "ค่าล้อ เพลา เบรก ทำสี เปลี่ยนเบาะ แฮน ของรถเวสป้าสีดำรุ่นเก่านะครับ"
    "รถมันสีขาวไม่ใช่เรอะ"
    "ครับ สีขาวแน่นอน"
    "อุ่ย.."

    "อันนี้บิลนะครับ พี่หยางบอกให้มาเก็บกับน้องเขา แต่ผมไม่รู้จัก ถ้ารู้จักคุณหยางก็ฝากบอกน้องเขาด้วยนะครับ 1500 ลดไม่เหลืออะไรแล้วครับ ขาดทุน"

    "พันห้า!!!"

    "ครับพันห้า ก่อนอื่นผมขอสัมภาษณ์หน่อย พี่ชื่ออะไรครับ"
    "หยิน"
    "ไม่ได้ชื่อเห็ดแล้วเหรอครับ"
    "(= =)"
   
    "มีพี่น้องกี่คนครับ"
    "ลูกคนเดียว!!"
    "มีพี่ชื่ออะไรครับ"
    "ไม่มีนะน้อง"
    "ที่บ้านพี่มีมอเตอร์ไซค์เวสป้ามั้ยครับ"
    "มีคันนึง เอ๊ย ไม่มี๊! มีแต่ยามาฮ่า!"
    "โกหก.."
    "จ้ะ.."

    "แค่นี้ดีกว่า ขอบคุณมากครับ ฝากทักทายพี่ของพี่ด้วยนะครับ"
    "อ่อได้ เดี๋ยวบอก แต่เอ๊ะ พี่ไม่มีพี่ชายเว้ย!"
    "ผมยังไม่ได้บอกเลยว่าพี่ชาย"
    "จ้ะ.." 

    "ก่อนไป ขอชื่อจริงครับ"
    "ป..ประทานพร พ้น.. พ้นไปไกลๆซะที.."
    "ว่าไงนะครับ?"
    "นามสกุล พ้นภัยพาล.."
    "ขอบคุณครับ"

    รุ่นพี่หญิง ประทานพร พ้นภัยพาล(หยิน)
    ข้อมูลที่ได้  
    
    ที่นี่นิยมเพาะเห็ดบนหัว


    อืม... แล้วโรงอาหารมันอยู่ตรงไหนกันนะ