เชยังไม่ตาย!

ผ้าใบแห่งชีวิต

ชีวิตคนเรา เปรียบดั่งผืนผ้าใบสีขาวสะอาด

เริ่มแรกมันอาจเป็นแค่ผืนผ้าเปล่าๆ ไม่มีความน่าสนใจ

เพียงแค่เราใช้สีสันแห่ง 'ปัจจุบัน'

ตวัดพู่กันแห่ง 'การกระทำ' ลงไปบนผืนผ้า

ระบายไปตามอารมณ์จิตใจ ลงในส่วน 'อดีต'

ร่างภาพบนส่วน 'อนาคต' ไว้เพื่อเตรียมพร้อมในการลงสีสัน

ส่วนของ 'อดีต' ในผ้าใบ ไม่ว่าของใครก็คงดูไม่สวยนักตามประสาคนหัดวาด

แต่จงมอง 'อดีต' และรับรู้ซึมซับประสบการณ์จากมัน

พัฒนาสีสันแห่ง 'ปัจจุบัน' เพื่อจะได้สร้าง 'อดีต' ที่งดงาม

ตราตรึงไว้ในใจผู้ชม ตลอดกาล...


หนึ่งชีวิต ต่อหนึ่งผืนผ้า

บริสุทธิ์ สีขาว

โกรธ สีแดง

สนุก สีส้ม

สงบ สีเขียว

เศร้า สีเทา

ไม่ว่าจะสีอะไรก็ระบายไปเถิด

ภาพที่งดงาม ไม่อาจมีเพียงสีเดียว



ภาพร่างในส่วน 'อนาคต' คือสิ่งที่ควรใส่ใจ

โอกาสรังสรรค์ภาพแห่งชีวิต มีเพียงหนเดียว

มันคงดีมิใช่หรือที่เราจะมีภาพที่แปลกแตกต่างจากคนอื่น

มีเอกลักษณ์สะดุดตา ไม่ใช่ลอกกันมาดั่งภาพพิมพ์

ฉะนั้นแล้ว วาดไปเถิดเหล่าศิลปินแห่งชีวิต

แม้ภาพของเราไม่ได้สวยที่สุด หรือ งามที่สุด

ไม่จำเป็นต้องเสียใจ เพราะอย่างน้อยเราก็ได้ทำด้วยตัวเราเอง


ไม่เคยมีภาพแห่งชีวิตใดที่สมบูรณ์แบบ

ทุกๆจุดบกพร่องจะบ่งบอกถึงพัฒนาการของตัวเรา

และแปรเปลี่ยนเป็นความทรงจำเล็กๆ ที่ยิ่งใหญ่

ทุกข้อเสียคือข้อคิด ทุกข้อคิดคือคุณค่า แห่งงานศิลปะชีวิต



แต่ทั้งที่มี โอกาสแค่ครั้งเดียวแท้ๆ

ทำไมใครหลายคนจึงเลือกที่จะลงเส้นแบบขอไปที

ส่วน อดีต ไม่สนใจ

ส่วน ปัจุบันบัน ไม่ลงสี

ส่วน อนาคต ไม่ร่างภาพ

ภาพของคนเหล่านั้นช่างน่าสงสาร

ที่ต้องหายสาบสูญไปในเวลาไม่นาน

แต่ภาพ ที่บันทึก หลากสีสัน หลายลายเส้น

จะถูกเก็บบันทึกไว้ในใจของผู้พบเห็น

ตลอดกาล...



-------------------------------------------------------