เชยังไม่ตาย!

กริ๊ง...

    พวงกุญแจสีเงินลอยคว้างกลางอากาศก่อนจะตกลงบนมือผู้เป็นเจ้าของอีกครั้ง และถูกโยนลอยขึ้นไปอีกรอบ มันไม่ได้มีความหมายอะไรในการโยนขึ้นลง ก็แค่ช่วยแก้เบื่อในระหว่างการเดินมาที่รถเท่านั้น แต่ที่เขากำลังคิดอยู่นั่นคือ... เขาจะเอายังไงกับไอ้ลูกกุญแจที่เพิ่งได้มาใหม่นี่ดี

    ย้อนไปราวชั่วโมงก่อน ในคาบสุดท้ายของวันพฤหัสที่.... เท่าไหร่ก็ช่างมันเหอะ มีการแจกกุญแจของล็อกเกอร์ที่อยู่หลังห้องให้ ทุกคนดูจะฮือฮากับการได้ล็อกเกอร์กันมาก ต่างจากเขา ที่งงว่าจะมีล็อกเกอร์ไว้ทำไม ไม่เห็นจำเป็น แต่เมื่อลองคิดในมุมของคนอื่นๆดู นอร์ธก็พอจะเข้าใจได้นิดๆว่ามันมีไว้ทำไม อย่างว่านนี่คงใช่ใส่ดัมเบล ฟ่างคงใส่นิยาย ตินคงใส่ปลาหมึก... แล้วจะมัวมาคิดของคนอื่นทำไม ของตัวเองจะใส่อะไรยังไม่รู้เลย

    ช่างมันเถอะ เดี๋ยวก็นึกออกเองแหละ.....

    ด้วยเหตุนี้นอร์ธจึงกลับบ้านไปพักผ่อนกับการซ่อมรถอย่างสบายใจ

    และนี่คือเหตุการณ์ชี้ชะตาล็อกเกอร์ในวันอาทิตย์

 

 
    "น็อต! น็อตมานี่ซิ" เสียงใหญ่ทุ้มของพี่คนโตแห่งบ้านพิฆาตศัตรูตะโกนเรียกน้องเล็ก ลั่นบ้าน ต่อให้อุดหูไม่มีทางที่จะไม่ได้ยิน และแน่นอนนอร์ธได้ยินชัดแต่แกล้งทำเป็นหูทวนลมและก้มหน้าก้มตาเช็คเครื่อง มอเตอร์ ช็อปเปอร์คันโปรดต่ออย่างขมักเขม้น

    โบ๊ะ!

    ฝ่ามือโบกผ่านหัวนอร์ธไปอย่งรวดเร็วเกินกว่าที่จะตั้งตัวได้ทัน ซึ่งไม่ใช่ของใครที่ไหน เป็นของยนต์พี่สามแห่งบ้านพิฆาตศัตรูนั่นเอง

    "พี่เกียร์เขาเรียก หูแตกรึไงวะ เดี๋ยวปั๊ดทุบด้วยกล่องเครื่องมือ มานี่เลย" ว่าแล้วก็ลากน้องเล็กสุดเฉื่อยชามาหาเจ้าของ เสียงที่กำลังวุ่นตระเตรียมอุปกรณ์อยู่

    "มาเร็ว เก็บของขึ้นรถมีงานซ่อมนอกสถานที่" คำสั่งจากพี่ใหญ่ถือเป็นเด็ดขาดรองจากพ่อ นอร์ธรีบไปเก็บของทันที อุปกรณ์ซ่อมฉบับพกพา ไขควง ประแจ สารพัดอุปกรณ์ ขาดก็แต่...

    กล่องใส่อุปกรณ์

    หายไปไหนนะ... ตรงนี้ก็ไม่มี ตรงนั้นก็ไม่อยู่ ในขณะที่วิ่งหาทั่วบ้านเสียงพี่ใหญ่ก็ดังขึ้นอีกรอบ เมื่อหาไม่เจอ เพื่อเอาตัวรอด นอร์ธจึงจัดการเอาของในเป้นักเรียนออก แล้วยัดอุปกรณ์ลงไปแทน ก่อนจะรีบกระโจนขึ้นกระบะรถลากอย่างว่องไว

    "โชคดีนะพี่น้อง" สุริยนโบกมือให้พี่น้องพิฆาตศัตรูที่อยู่บนรถทั้งคู่ก่อนจะเดินหันหลังกลับไปอย่างสบายใจ
    "ไอ้ยนต์เอ็งไม่ต้องหนี มาด้วยเลย"  ชักไม่สบายแล้วสุริยนคิด
    "ง่า... ไม่ไปไม่ได้เหรอพี่"

    ถามไปแต่ไม่รอคำตอบ สุริยนรีบคว้ากล่องเครื่องมือโดดขึ้นรถทันที เพราะขืนรอมีหวังโดนด่ารับอรุณแน่ และแล้วเหล่าดวงอาทิตย์ทั้งสามก็ออกเดินทางไปยังจุดหมายอันแสนไกล

    นอกสถานที่ คืองานประเภทรถเสียกลางทาง ยางแตกหรือระเบิด งานประเภทนี้จะได้เงินดี แถมง่ายแค่ไปช่วยเขาลากกลับมาที่อู่ หรือซ่อมมันตรงนั้นเลย แต่ต้องเจอกับสภาพอากาศที่อบอ้าว และสภาพจิตใจเจ้าของรถที่ดูท่าจะปั่นป่วน หนักหนาล่ะทีนี้

    


    กว่าจะกลับถึงบ้านอีกครั้งก็เกือบสี่ทุ่มเสียแล้ว สาเหตุที่ช้าขนาดนี้เพราะมีงานเข้าซ้ำซ้อนหลายงานมาก แต่ก็นี่แหละชีวิตช่างซ่อม

    "โว้ยยย เหนื่อยชิบ" สุริยนทิ้งตัวลงบนโซฟาหน้าทีวี พร้อมกับโยนกล่องเครื่องมือของตัวลงข้างๆ เอาเท้ากดรีโมตทีวีเปลี่ยนช่องไปเรื่อย ฝ่ายน้องชายก็เอาของวางก่อนจะเดินขึ้นไปที่ห้องตัวเอง

    "ผมไปนอนก่อนนะพี่" นอร์ธบอกลอยๆก่อนจะเดินขึ้นไป    
    "เอ็งจะรีบไปนอนทำไมวะไอ้สกรู"
    "พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียน พี่ไม่น่าถามนะ"
    "ห่า ทีหลังไม่ถามก็ได้วะ"

     "ก็ไม่ต้องถามสิพี่"

    "เถียงกันอยู่ได้ ไปนอนไป๊ ทั้งคู่นั่นแหละ" สุริยันพี่ใหญ่ที่ยืนดูทั้งเถียงกันอยู่นานยื่นคำขาด และเดินมาปิดทีวี อย่างไม่สนผู้น้องที่กำลังวนหาช่องอยู่
    "เฮ้ย เดี๋ยวดิพี่ วันนี้มีบอลนะ"
    "ไปนอน"
    "คร้าบ...ครับ" 

   
    สุดท้ายเด็กแนวก็จำต้องยอมไป ยนต์คว้ากล่องเครื่องมือเดินขึ้นไปชั้นสองอย่างเซ็งอารมณ์ เมื่อกล่องไว้ในที่ประจำก็พบกับกล่องอีกกล่องวางอยู่ก่อนแล้ว แถมดูคุ้นๆตาซะด้วย

    กล่องกูนี่หว่า? แล้วกล่องที่ถืออยู่นี่มัน ฉิบเป๋ง กล่องไอ้สกรู หยิบผิดตอนไหนวะ? เอาวะเนียนๆวางไว้ก็ได้

    แล้วดวงอาทิตย์ก็เดินเนียนเข้าเข้าห้องตัวเองไปอย่างเงียบเชียบ...

 

    เช้าวันที่11

    "น็อต... น็อตจ๊ะ ตื่นเร็วเดี๋ยวโรงเรียนสายนะ" เสียงหวานดังขึ้นข้างๆหูนอร์ธ ทำให้เขาลืมตาขึ้นมามองหาเจ้าของเสียง และพบกับหญิงสาวผิวขาวผมดำยาว ยืนยิ้มให้อยู่ข้างเตียง ไม่ใช่ใครที่ไหนเธอคืออรุณ พี่สองแห่งบ้านพิฆาตศัตรู เจ้าของตำแหน่งดาวมหาลัยผู้เจิดจ้าดั่งแสงอาทิตย์สมชื่อ

    "กลับมาเมื่อไหร่นะพี่ซี"
    "เอาไว้กลับมาแล้วค่อยคุยกันดีกว่านะ ตอนนี้พี่ว่ารีบไปอาบน้ำไปโรงเรียนดีกว่านะ"
    โรงเรียน เพียงคำเดียวทำให้นอร์ธหันไปมองนาฬิกาบนผนัง เข็มยาวเลยเลขเจ็ดมาหน่อยแล้วแต่เข็มสั้นก็เลยเลขเจ็ดมาแล้วเหมือนกัน เพราะมันคือเวลาเจ็ดโมงสามสิบห้า

    "อ๋า! สายแล้วๆ" นอร์ธกระเด้งตัวขึ้นวิ่งไปอาบน้ำทันที เวลาไม่คอยเขาอีกแล้วกะเวลาเสริมรถติดอีกยี่สิบนาทีน่าจะไปได้ทันแบบฉิว เฉียด แน่นอนว่าเขาไม่ลืมที่ จะหยิบกระเป๋าไปแต่มันไม่มีเวลาจัดตารางสอนอีกแล้ว เลยกวาดสมุดหนังสือลงเป้ให้หมด อย่างน้อยเกินก็ดีกว่าขาด เมื่อเตรียมตัวเสร็จรีบไปเข็นมอเตอร์ไซค์ช็อปเปอร์คู่ใจออกมาโดยเร็ว

    "เอ้าเร็วไอ้น้อง ไปสายรถมันติดนะเว้ย" สุริยนเดินออกมาแซวน้องชา่ยที่หน้าอู่ ที่จริงเขาก็ต้องไปเหมือนกัน แต่ขี้เกียจ ไปตอนเก้าโมงก็ได้เพราะเขาเรียนอาชีวะ (โดดสะดวก)

 

   "ไปก่อนนะครับ" นอร์ธบอกลาพี่ๆก่อนสวมจิตวิญญาณนักซิ่งชั้นครูที่ปกติจะไม่มีวันได้เห็น บิดมิดสุดยิดออกไปอย่างรวดเร็ว

    นับว่าโชคยังเข้าข้าง นอร์ธไปทันหนึ่งนาทีก่อนเข้าแถว ดีนะที่พี่ซีมาปลุกไม่งั้นเสร็จ แต่ระหว่างเดินแถวนั่นเองเขาก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ เป้มันหนักๆพิกล สงสัยรีบมาจนเอาหนังสือมาเยอะไป แต่รู้สึกมันหนักเกินไปรึเปล่า แค่หนังสือไม่กี่เล่มเอง ด้วยความสงสัยนอร์ธจึงเปิดออกดูเมื่อถึงห้อง ปรากฏว่า..

    ประแจ ไขควง คีม... อืม ครบสารพัดช่าง ดีนะไม่มีแม่แรง

    สาเหตุไม่ต้องคิดให้มาก รีบจัดลืมเอาอุปกรณ์ออก เอาไงดี ให้พวกนี้มาอยู่ในเป้มันดูแปลกๆ นอร์ธหันซ้ายหันขวา หาพระผู้ช่วยให้รอด แล้วสายตาก็ไปสบกับ

    กล่องแพนโดรา

    หรือล็อกเกอร์หลังห้องนั่นเอง นอร์ธไม่รอช้ารีบเดินไปจัดการอย่างว่องไว ยัดทุกสิ่งใส่ยกเว้นหนังสือ จัดจนเป็นระเบียบไม่ให้ดูรก และหวังว่าจะไม่มีใครเห็น... ช้าไปแล้ว เมื่อหันกลับไปก็เจอรุจกับว่านยืนอยู่พอดี

     "นอร์ธนายเอาเครื่องช่างมาทำไมน่ะ" ว่านยิงคำถามใส่อย่างไม่รีรอ ทำเอาคนถูกถามคิดหนักอยู่สามวิ


    "..............."

    "จะเอามาสร้างกันดั้ม" ว่าแล้วก็เดินกลับไปที่โต๊ะ ปล่อยให้รุจกับว่านมองหน้ากันด้วยความสงสัย เพราะเดาไม่ออกว่า

    พูดจริงรึเปล่าวะ?

 

สรุป

- นอร์ธได้กุญแจล็อกเกอร์วันพฤหัส แต่ไม่รู้จะใส่อะไร

- วันอาทิตย์โดนเรียกไปซ่อมรถนอกสถานที่ และกลับดึก

- วันจันทร์ตื่นสาย รีบมา ลืมเอาอุปกรณ์ช่างออกจากเป้

- ไหนๆแล้วเลยยัดอุปกรณ์ใส่ล็อกเกอร์ซะเลย

- ว่านกับรุจ มึน

-ไอ้ข้อบนนี่มันอะไร?

 

 

รีบปั่นแหลกก่อนไม่มีเวลา

แต่ยังเหลืออีกเพียบเลย